عنوان :

گروشام گرينج و جام نحس
Groosham grange and the unholy grail: two stories in one

نوشته ي مصطفي رضيئي

اطلاعات كتاب :

آنتوني هوروويتس
Anthony Horowitz

ترجمه از گيتا گركاني

تهران. كتاب لوك (وابسته به انتشارات كاروان)، چاپ اول 1382، 288 صفحه، چاپ سوم 1384، هزار نسخه، 3300 تومان، گالينگور

امتياز هاي كتاب :

كتاب به صورت كلي: سه ستاره از پنج ستاره
ترجمه ي كتاب: سه ستاره
طراحي جلد: دو ستاره
صفحه بندي، فونت، كاغذ، كيفيت تصاوير: سه ستاره
تناسب بها با كتاب: سه ستاره
پخش كتاب: سه ستاره

فهرست مطالب :

فهرست داستان اول: گروشام گرينج

اخراج
دفترچه راهنما
هم سفران
جزيره ي اسكرول
آقاي كيلگراو
روز اول
در تاريكي
كريسمس
يك نامه
بازرس
مدير ها
فرار
قطار ارواح
از ميان آينه
هفتمين پسر

فهرست داستان دوم: جام نحس

روز ورزش و بازي
روي صخره ها
درس پرواز
توطئه
امتحان
سوزني در كاهداني
موميايي
برج شرقي
اهداي جايزه
تَرَك ها
وينسنت
تعقيب
كليساي كانتربوري
جدايي

پشت جلد كتاب:

شايد بتوان گفت كه اين كتاب، الهام بخش خانم رولينگ در خلق داستان هاي هري پاتر بوده است.

ديويد اليوت پدر و مادري ثروتمند و سخت گير دارد و نمي تواند خواسته هاي شان را برآورده كند. اخراج او از مدرسه ي شبانه روزي اشرافي كه در آن درس مي خوانده، مشكلاتش را چند برابر مي كند. پدر سخت گيرش حاضر نيست او را به خاطر اخراج از مدرسه ببخشد و مادرش نمي داند بايد چه كار كند. در چنين شرايطي مدرسه ي شبانه روزي مرموزي به نام گروشام گرينج اعلام مي كند مايل است ديويد را جزو شاگردانش بپذيرد. اين مدرسه كه در جزيره ي دور از دسترس قرار دارد و فقط سالي يك بار پدر ها و مادر ها مي توانند با دعوت قبلي به آن بروند، به نظر آقاي اليوت كه تمايلي به ديدن ديويد ندارد، محلي عالي براي آموزش است. براي خود ديويد هم دوري از خانه و پذيرفته شدن در يك مدرسه ( هر مدرسه اي) كاملا مناسب است. اما وقتي ديويد به مدرسه ي جديد مي رود متوجه مي شود شبيه هيچ يك از جاهايي كه تا به حال ديده يا شنيده نيست.

گروشام گرينج يك مدرسه ي عادي نيست. در جزيره اي قرار دارد و فقط ناخدايي كه بيش تر به رئيس دزدان دريايي شبيه است با قايق به آن رفت و آمد مي كند. ايگور، نوكر، راننده، پادو و فراش مدرسه، موجودي از شكل افتاده و عجيب است كه از يك نعش كش به جاي اتوبوس مدرسه استفاده مي كند. شاگردان مجبور مي شوند هنگام ورود نام خود را با خون امضا كنند، معلم فرانسه هر وقت ماه كامل مي شود ناپديد مي شود، معلم ادبيات انگليسي بيشتر به يك موميايي شباهت دارد و
. . .

متن معرفي كتاب:

شايد بشود گفت اين كتاب مورد توجه قرار گرفت، چون همه مي خواستند بدانند اين كتاب ربطي به هري پاتر دارد يا نه؟ شايد پرفروش نشد چون قيمت كتاب در زمان عرضه ي چاپ اول به نسبت بالا بود و پخش كتاب را هم بايد در نظر داشت. ولي آيا چون هماهنگي بين دو داستان وجود دارد مي توان هر دو را يكي دانست؟ تاثير هر دو يكي است؟ جواب منفي است. نوشته ي دو نويسنده با هم تفاوت هايي تاثير گذار دارد. دو كتاب، هر چند نزديك بهم، مي بايست به عنوان دو كتاب كه از يك ژانر داستاني استفاده مي كنند خوانده شوند: ادبيات كودك، جادو و ماورا طبيعه.

داستان در فضايي غير واقعي شروع مي شود: نويسنده براي توصيف دنياي امروز انگلستان دست به دامن تخيلات مي شود و فضايي طنز آميز مي سازد. داستان در فضاي طنز آميز خويش ادامه مي يابد تا واقعيت در دنياي جادو نقش بگيرد، وقتي كتاب را كنار مي گذاري انگار شالوده شكني دريدا در نوشتار كتاب نمايان باشد: آن چه بد به نظر مي رسيد رنگ خوبي مي گيرد و آن چه زيبا بود واقعيت سياهي مي شود.

داستان تاثير گذاري خودش را دارد، جذاب است و از نيمه كه بگذرد حسابي مجذوبت مي سازد، مي نشيني به خواندن كتاب ادامه مي دهي تا تمام شود، بعد نفس عميقي مي كشي و مي گويي؛ كتاب خوبي بود.

اگر هري پاتر براي تان خوش آيند بود، اين كتاب هم مي تواند خوب باشد. هر چند كه بايد توجه داشت كه جي كي رولينگ يك نفر است، با سبك خاص خودش و داستان هاي خودش و آنتوني هوروويتس يك نفر؛ اگر خانوم رولينگ از خانواده اي متوسط بود و زندگي فقيرانه اي داشت، هوروويتس متعلق به يك خانواده ي ثروتمند است، متنفر از ثروتمندان و طرفدار جامعه اي آزاد. شايد بشوم هوروويتس را متعلق به جريان چپ نو دانست، در نقد جامعه با استفاده از وسايل ساده اي چون داستاني درباره ي جادو و كودكي.

كتاب مي تواند از خوانندگان معمولي ادبيات تا خوانندگان جدي ادبيات را مجذوب خود كند، يعني اگر از جادو خوشتان بيايد.

صفحه ي اول كتاب:

اخراج

ساعت 3 بعد از ظهر بود و در ويرنوتا ميوز، وقت شام.
خانم و آقاي اليوت با تنها پسرشان ديويد، پشت ميز نشسته بودند. اولين غذاي آن شب، يك ظرف بزرگ كلم خام با سس پنير بود، چرا كه خانم و آقاي اليوت هرگز گوشت نمي خوردند. اتاق آشكارا فضاي سردي داشت. آن روز بعد از ظهر، در آخرين روز نيم سال تحصيلي قبل از كريسمس، ديويد با كارنامه ي درسي اش از مدرسه آمده بود. كارنامه ي درخشاني نبود.
معلم رياضي نوشته بود: " اليوت پيش رفتي نداشته است. او نمي تواند تقسيم يا ضرب كند و بايد با تاسف ذكر كنم كه جمع كردن هم بلد نيست."
معلم نجاري نوشته بود: " كار چوبي؟ اميدوارم بتواند كاري بكند! "
معلم علوم ديني شكايت كرده بود: " اگر سر كلاس بيدار بماند، معجزه شده است. "
ناظم افزوده بود: " وضع انضباطي، بسيار بد. "
. . .