عنوان:

كشتگان بر سر قدرت
از قائم مقام تا هويدا

مسعود بهنود

اطلاعات كتاب :

تهران. انتشارات علم. چاپ سوم: 1382. تيراژ 3300 نسخه. 711 صفحه. 5500 تومان. گالينگور.

امتياز هاي كتاب :

كتاب به صورت كلي: چهار ستاره از پنج ستاره
طراحي جلد: دو ستاره
صفحه بندي، فونت، كاغذ، كيفيت تصاوير: سه ستاره
تناسب بها با كتاب: سه و نيم ستاره
پخش كتاب: سه و نيم ستاره

فهرست مطالب :

مقدمه
قائم مقام فراهاني
امير كبير
ناصرالدين شاه
اتابك
صنيع الدوله
يپرم
شيخ محمد خياباني
كلنل پسيان
ميرزا كوچك خان
امير طهماسبي
تيمور تاش
سردار اسعد
داور
پيشه وري
نصرت الدوله
هژير
رزم آرا
افشار طوس
دكتر فاطمي
حسنعلي منصور
هويدا
فهرست اعلام

متن معرفي كتاب:

كتابي جدي و بسيار تلخ. از يك سو زندگي نامه هايي كوتاه از مردماني كه در طول يك صد و چند ده سال تاريخ انقلاب ايران خون خويش را به پاي قدرت – خواه براي اصلاحات و خواه براي گرفتن قدرت در دست – ريختند را در بر مي گيرد و از يك سو رماني است كه تاريخ ايران را فصل به فصل نگاه مي كند و پيش مي رود: چگونه اولين تلاش هاي اصلاحات به سرانجام نرسيد، جنگ ها، ديكتاتوري ها، ظلم و ستم ها، قيام ها و . . .

نويسنده خود را كنار كشيده است و فقط مي گذارد كه قلم ماجرا ها را بازگو كند و شايد به اين عهد ادبي پايبند است كه اگر مي خواهي حرفي را به بهترين نحو بزني، يك رمان خوب بنويس. و نويسنده يك مجموعه رمان هاي كوتاه مي نويسد كه چقدر خوب حرف هاي او را باز گو مي كنند.

شايد در نگاه اول ليست نام هايي كه در اين كتاب مي آيند هيچ تناسبي با هم نداشته باشند؛ از امير كبير پسر آشپز ِ اصلاح طلب تا نصرت الدوله پسر فرمانفرما كه در طلب رسيدن به سلطنت مي سوزد. اما وقتي كه در كتاب پيش مي روي، همه با در داستان زندگي يك نفر با هم جمع مي شوند: داستان ايران. سرزميني كه تاريخي چنين پر تلاطم را پشت سر گذاشته است.

سرزميني كه تاريخش را هم از مردمانش مخفي نگه مي دارد. و اين چيزي است كه كتاب را بسيار جذاب مي سازد: اينكه چقدر ماجرا ها هست كه نمي دانيم.

سيد مصطفي رضيئي (سودارو.)

صفحه ي اول ِ كتاب:

مقدمه

نويسنده كتاب ارزمشند "جامعه شناسي نخبه كشي" قائم مقام، امير كبير و دكتر مصدق را به عنوان سه مثال براي تاكيد بر آن نظري برگزيده كه در عنوان كتاب او نيز پيداست. از سالها پيش بر اين انديشه بودم كه چر استبداد ايران توانست بدان راحتي اميركبير را بكشد و در جائي ثبت نيست كه جز همسر و مادرش كساني بر آن يل تاريخ ايران خون گريسته باشند. يا اين كه چرا محمد شاه لحظه اي براي كشتن قائم مقام و زير پا نهادن عهدي كه در حرم ضامن آهو با پدر خود بسته بود، درنگ نكرد. چرا وقتي كه استبداد – گيرم به اغواي استعمار – تصميم به قتل اين آزادگان مي گرفت، لحظه اي از مردم پروا نكرد، مردمي كه قائم مقام و امير كبير براي سعادت آنها به كام شير رفتند. و از همين سوال ها بود كه نقش و سهم مردمي كه ما باشيم برايم مطرح بود. به باورم در تمام تاريخ نويسي هاي اين ساليان نقش و سهم جامعه ديده نشده است.

از سوي ديگر به باورم آمد كه اگر پنجاه و چند سال پيش دكتر فريدون آدميت نوشتن "امير كبير و ايران" را وجهه همت خود قرار نداد بود، نسل ما در شناخت بزرگ ترين قهرمان تاريخ خود در مي ماند.
. . .