خواننده‌اي كه كتاب‌ها و اشعار احمدي را پي مي‌گيرد با عناصر ِ تكراري و پربسامدِ دنياي شاعر آشناست، عناصري كه شاعر در مجموعه‌ي "عزيز ِ من" نيز به آنها وفادار مانده است: باران، سبدِ ميوه (يا انگور)، همسايه، خيابان (يا كوچه)، بيمارستان، و آب و ميز و گل.

احمدرضا احمدي به بازي با ساختار و فرم و زبان يكسره بي‌اعتناست. و شايد همين روايتِ مستقيم و بي پيچ‌وتابِ تصاوير باعث شده كه تقريبا هيچ كدام از سروده‌هاي او تمايز ِ چشم‌گير و برجسته‌اي نسبت به ديگر شعرهاي‌اش نداشته باشد، و اين ويژگي ِ خاص ِ سبكِ اوست. در واقع براي قدم گذاشتن به قلمرو ِ شاعرانگي ِ احمدي بايد اشعار ِ او را به‌عنوانِ اجزايي از يك كل نگريست. هر شعر به منزله‌ي خشتي است شبيهِ ديگر خشت‌ها، كه از كنار ِ هم چيدن‌شان عمارتي برپا مي‌شود خيال‌انگيز و صميمي، كه همان دنياي ذهن و احساس ِ شاعر است.
نخستين حسي كه مجموعه اشعار ِ كتابِ "عزيز ِ من" به‌همراه دارند حس ِ كم‌رنگي از نااميدي و حسرت است، كه در قالبِ جملاتي بريده، سرد و كوتاه القا مي‌شوند. اما در پس ِ اين افسردگي ِ ظاهري اميدي نهفته است، اميدي كه در لا‌به‌لاي كلماتِ يك شاعر ِ خسته لانه كرده‌اند.